Earl Lisle Irk Hoofdstuk 1

De Snoepwinkel

Niemand kan mij verdenken. dacht Earl, Zelfs als iemand mij verdenkt, heb ik nog niks gedaan. Relax. Earl denkt graag terug naar dat moment, maar werd uit zijn dagdroom geroepen door Alexa, zijn baas, “Hé, Irk! Wakker worden! Als je niet zo’n goede chirurg was geweest, stond je allang op straat!” Kreunend stond Earl op van zijn stoel, “Wat nu?” Vroeg hij. “Een klant.” zei Alexa.

Earl was in een operatiekamer in slaap gevallen, achter hem waren ze al begonnen. Hij maakt zich klaar en stuurt een uurtje later nog een tevreden klant weg. Nu stuur ik hem misschien alleen maar naar zijn kamer, dacht hij, maar voor hij het weet… Nee. Je hebt een systeem Earl, hielp hij zichzelf herinneren, nu niet. Hij heeft over de jaren veel manieren bedacht om het te doen, maar de meesten spelen zich toch nog altijd af in het ziekenhuis. Hij doet het niet vaak, maar hij heeft er nu wel behoefte aan, merkt hij. Zijn handen beginnen weer te trillen. Niet erg handig met mijn beroep, Dacht hij grinnikend, straks gaat het nog fout tijdens een operatie. Hij had het niet meer en begon te schaterlachen. Alleen in de operatiekamer, de rest was al weggegaan naar de volgende ‘klant’, zoals zijn baas patiënten graag noemde. Alexa wordt mijn laatste, dacht hij, maar zij moet lijden. Zij mag niet zo makkelijk gaan als de rest.

Tevreden met die gedachte ging hij een ander ziekenhuis bezoeken, eentje een paar kilometer verderop, volgens het systeem.

Eenmaal daar liep hij brutaal naar binnen, hij viel niet op, want hij had zijn werkkleding nog aan. Hij was misschien een goede chirurg, maar geen bekende, dus herkend worden zal hij niet. Hij was zo undercover als een snoepje in een snoepjeswinkel en voelde zich een kind een snoepwinkel. Zo veel mogelijkheden… Nog brutaler vroeg hij aan ene dokter King waar de chloordiazepoxide ook alweer was opgeslagen, een sterk verdovend middel dat vaak wordt voorgeschreven aan mensen met een alcoholverslaving. Inferieure mensen.

Eenmaal aangekomen bij de pillen verwisselde hij één potje met een potje van hemzelf, waarin in één pil een dodelijke dosis narcose zit en waarin twee pillen te weinig zitten. Een hele goede manier om iemand te vermoorden, omdat het middel verslavend is en het zo lijkt alsof de patiënt zelf voor de overdosis heeft gezorgd door twee pillen teveel te nemen. Zelf weet hij dat zoiets erg vaak gebeurt. Jammer genoeg kan hij niet toekijken hoe zijn ‘klant’ sterft, maar hij moet het ermee doen. Neem je wel iemands leven als diens leven toch al geleid wordt door alcohol? dacht hij en hij vertrok met een potje, voor het geval dat hij King tegen zou komen. Naar buiten lopend zag hij al die snoepjes en vroeg zich af of andere snoepjes ook een bittere verassing in de vulling hadden, of dat hij de enige was.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s